शीतल हावाले झ्यालका पर्दाहरू सुस्तरी हल्लाइरहेको थियो। हप्ताभरिको दौडधुप, कार्यालयको व्यस्तता र सडकको कोलाहलपछि शनिबारको यो बिहान अलग्गै शान्त र शीतल आभास गराइरहेको थियो।
सुबिनले बिहानै उठेर एक कप तातो चिया बनायो र बलेनीमा बसेर हरियालीतिर हेर्दै चुस्की लिन थाल्यो। प्रायः शनिबार उसलाई अबेरसम्म सुत्न मन लाग्थ्यो, तर आज भने उसको मनमा अर्कै योजना थियो। हप्ताभरि कामको चटारोले गर्दा उसले आफ्ना साना-साना खुसीहरू भुल्दै गएको थियो। उसले धेरै समयदेखि पढ्न नपाएको एउटा पुरानाे किताब र धेरै दिनदेखि भेट्न नपाएका बाल्यकालका साथीहरूलाई आज समय दिने सोच बनायो।
बिहानको पारिलो घाम ताप्दै उसले आधा किताब पढिसकेको थियो। चियाको कपतिर हेर्दै उसलाई महसुस भयो— जीवनका असली खुसीहरू त यस्तै साना र शान्त पलहरूमा लुकेका हुँदा रहेछन्। दिउँसोतिर उसले पुराना साथीहरूसँग भेट्ने योजना बनायो। सहरको एउटा सानो, शान्त खाजाघरमा उनीहरू भेला भए।
पुराना दिनका कुरा, स्कुलका कथा र हाँसो-ठट्टामा समय कसरी बित्यो, पत्तै भएन। हप्ताभरिको थकान एकाएक गायब भएको थियो।
साँझ पर्दै गर्दा सुबिन घर फर्कियो। घरको बलेनीमा उभिएर टोलाउँदा उसले महसुस गर्यो— शनिबार केवल बिदाको दिन मात्र होइन, यो त आफूलाई पुनः ताजा बनाउने र आफ्ना प्रिय मान्छेहरूसँग जोडिने एउटा सुनौलो अवसर रहेछ।
भोलिदेखि फेरि उही व्यस्त दिनचर्या सुरु हुनेछ, तर आजको दिनले उसको मनमा नयाँ ऊर्जा र उत्साह भरिदिएको थियो।
