कुनै समय थियो- हप्ताभरिको दौडधुपपछि शनिबारको बिहान अलि बेग्लै सुगन्ध लिएर आउँथ्यो। बिहानको चियाको बाफसँगै पत्रिकाका पाना पल्टाउनु, आँगनको घाम ताप्दै छिमेकीसँग गफिनु वा गाउँको बर-पिपलको चौतारीमा बसेर सुख-दुःखका कुरा साट्नु शनिबारको आफ्नै लय थियो। तर आज, समयसँगै हाम्रा शनिबारहरू पनि बदलिएका छन्।
प्रविधिको तीव्र विकास र आधुनिक जीवनशैलीले मानिसलाई यसरी घेरेको छ कि अहिले 'फुर्सद' शब्द नै हराएजस्तो लाग्छ। शनिबार त आउँछ, तर त्यो पनि हप्ताभरिका बाँकी काम सकाउने वा मोबाइलका स्क्रिनमा औँला घोट्दै बिताउने अर्को एउटा यान्त्रिक दिन मात्र बनेको छ।
हाम्रा गाउँघरका ती पुराना चौतारीहरू, जहाँ उमेरले पाकेका बूढापाकाहरू राजनीतिदेखि मौसमसम्मका कुरा गर्थे, युवाहरू आफ्ना सपनाका कुरा साट्थे- ती चौतारीहरू आज सुनसान छन्। गाउँका चौतारी मात्र होइन, सहरका चियापसलका ती पुराना अड्डा जमाउने शैली पनि बिस्तारै हराउँदै गएका छन्। मानिसहरू भौतिक रूपमा नजिक त छन्, तर सबैजना आ-आफ्नो डिजिटल दुनियाँमा व्यस्त छन्।
साहित्यकार रमेश विकलले आफ्ना कृतिहरूमा चित्रण गर्ने त्यो ग्रामीण जीवनको आत्मीयता, अथवा ईश्वरवल्लभका कवितामा पाइने मानिसभित्रको एकाकीपन- आज यी दुवै कुरा हाम्रै वरपर जीवन्त देखिन्छन्। एकातिर हामी भौतिक सुविधाले सम्पन्न हुँदैछौँ, अर्कोतिर भित्री रूपमा एकाकी र एकाङ्गी बन्दैछौँ।
शनिवार भनेको केवल कामबाट विश्राम लिने दिन मात्र होइन; यो त आफूलाई पुनर्जाग्रत गराउने, परिवारसँग जोडिने र आफ्ना भावनाहरूसँग साक्षात्कार गर्ने अवसर पनि हो। कुनै पुस्तकका पानाहरू पल्टाउँदै हराउनु, मन परेको धुन सुन्दै टोलाउनु वा आफन्तसँग आँखामा आँखा जुधाएर गफिनुको आनन्द कुन प्रविधिले दिन सक्छ र?
प्रकृतिको नियम नै छ- जुन कुराको प्रयोग गरिँदैन, त्यो बिस्तारै लोप भएर जान्छ। यदि हामीले आफ्ना आत्मिक सम्बन्धहरू, संवादका चौतारीहरू र फुर्सदका पलहरूलाई समय दिएनौँ भने भोलिका सन्ततिले 'समीप बस्नु' र 'आत्मीय हुनु'को फरक कहिल्यै बुझ्न पाउने छैनन्।
यो शनिबार, अलिकति समय आफ्ना लागि निकालौँ। मोबाइलको डाटा र वाईफाई केही बेरका लागि बन्द गरौँ। आँगनमा बसेर पुराना साथीलाई फोन गरौँ, परिवारका सदस्यसँग बसेर पुराना सम्झनाहरू ताजा गरौँ वा मन परेको किताब बोकेर नजिकैको कुनै रूखको छायामुनि बसौँ। हराउँदै गएको फुर्सदलाई फेरि एकपटक महसुस गरौँ। शुभ शनिवार!
