हप्ताभरिका थकाइहरूलाई बिसाएर, घडीको सुइरोसँग कुद्ने दैनिकीलाई भुलाएर, आज फेरि एउटा शान्त बिहानी आएको छ, क्षितिजबाट सुनौलो घामले सुस्तरी बोलाएको छ।
चियाको कपबाट निस्किएको तातो बाफसँगै, मनका कैयौँ रहरहरू पखेटा फिँजाएर उड्छन्, भुइँमान्छेका ती भोगाइ र निस्सासिँदा यथार्थहरू, कहिलेकाहीँ शब्द बनेर पानाहरूमा जोडिन्छन्।
सडकमा आज गाडीहरूको त्यो हतारो छैन, समय पनि आफैँ विश्राम गरिरहे जस्तो लाग्छ, कुनै नलेखिएको उपन्यासको नयाँ पाना पल्टाउँदै, यो मन आफ्नै अतीत र भविष्यको यात्रामा भाग्छ।
सधैँ अरूका लागि दौडिने यी आँखाहरू, आज आफ्नै भित्री संसारलाई नियाल्दै छन्, जीवनका उतारचढाव र सङ्घर्षका डोबहरू, शनिबारको यो शून्यतामा आफैँलाई ब्युँझाउँदै छन्।
फुर्सदको यो एक दिन, केवल मेरो आफ्नै हो, जहाँ न कुनै समाचारको दौड छ, न समयको सीमा, मनको किनारमा उभिएर सुन्दै छु आफ्नै धडकन, जहाँ शान्ति छाएको छ, र छ एउटा मीठो महिमा।
