साताका छ दिन कसरी बित्छन्, पत्तै हुँदैन। भित्ताको घडी र हातको घडी मात्र होइन, अचेल त मोबाइलको स्क्रिनले पनि मानिसलाई हरपल दौडाइरहन्छ। एउटा समाचारको हेडलाइन सिध्याउन नपाउँदै अर्को घटना आइपुग्छ, एउटा फाइल बन्द गर्न नपाउँदै अर्को इमेलको घण्टी बज्छ। लाग्छ, हामी समयलाई चलाइरहेका छैनौँ, समयले हामीलाई जबरजस्ती एउटा अन्तहीन दौडमा डोर्याइरहेको छ।
यो दौडधुपको बीचमा शनिबार भने एउटा शीतल छहारी बनेर आउँछ।
शनिबारको बिहान अरू दिनको जस्तो हतारो हुँदैन। अलार्मको कर्कश आवाजले ब्युँझनु पर्दैन। झ्यालबाट छिर्ने घामको पहिलो झुल्को पनि आज अलि बढी नै उज्यालो र शान्त लाग्छ। सिरकभित्र अलिकति बढी समय मज्जाले जीउ तन्काउन पाउनु पनि यो आधुनिक युगको सबैभन्दा ठूलो विलासिता बनेको छ।
आजको दिन भान्साबाट आउने चियाको सुगन्धमा पनि एउटा बेग्लै न्यायोपन हुन्छ। हतार-हतार कार्यालय भाग्नुपर्ने बाध्यता नभएपछि, तातो कप हातमा लिएर बरन्डाको कुर्सीमा बस्नुको मजा नै बेग्लै छ। सधैँ हतारमा हेरिने पत्रिकाहरू आज शान्त मनले पल्टाइन्छन्। समाचारका लामा र गम्भीर विश्लेषणहरू, देश-विदेशका राजनीतिक दाउपेच, र खेलकुदका रोमाञ्चक मोडहरूलाई आज अक्षर-अक्षर केलाएर पढ्ने फुर्सद मिल्छ।
चियाको चुस्कीसँगै आँखा अगाडिको सडकमा जान्छन्। सधैँ गाडी र मान्छेहरूको भीडले निसासिने काठमाडौँका सडकहरू पनि आज अलि शान्त देखिन्छन्। सडक किनारका रुखका पातहरू पनि आज अलि बढी हरिया र फुरुङ्ग भएर हल्लिरहेका जस्ता लाग्छन्। सायद प्रकृतिलाई पनि थाहा छ, आज मानिसहरू उसलाई हेर्ने फुर्सदमा छन्।
यो फुर्सदले मानिसलाई वर्तमानबाट एकाएक अतीततिर पनि पुर्याइदिन्छ। बाल्यकालका ती शनिबारहरू सम्झनामा आउँछन्, जहाँ न कुनै इमेलको तनाव थियो, न त भोलिको चिन्ता। साथीभाइहरूसँगको त्यो चङ्गा चेटको प्रतिस्पर्धा, अनि साँझपख धुलोमैलो भएर घर फर्किँदाको त्यो निष्फिक्री रमाइलो। आज उमेर र जिम्मेवारीले हामीलाई धेरै अगाडि ल्याइसकेको छ, तर मनको कुनै कुनामा त्यो पुराना दिनको सुगन्ध अझै ताजा नै छ।
साताभरि हामी 'प्रोफेसनल' बन्छौँ, कर्तव्यनिष्ठ बन्छौँ र दुनियाँका लागि बाँच्छौँ। तर शनिबारको यो केही घण्टा हामी आफ्नै लागि बाँच्छौँ। मन परेको किताबका पानाहरू पल्टाउँदै, पुराना साथीहरूलाई फोन गरेर पुराना गफहरू ताजा गर्दै, या त केही नगरी शून्यमा टोलाउँदै पनि यो दिनले हामीलाई भित्रैदेखि रिचार्ज गरिदिन्छ।
कफीको कप रित्तिँदै जान्छ, तर मन भने एउटा छुट्टै ऊर्जाले भरिँदै जान्छ। भोलिदेखि फेरि त्यही दौड सुरु हुनेछ, फेरि त्यही हतारो दोहोरिनेछ। तर आजको यो एक दिनको सुस्ताइले आगामी छ दिनका लागि लड्ने र दौडने साहस दिन्छ।
त्यसैले, यो शनिबारलाई केवल एउटा बिदाको दिन मात्र नसम्झौँ। यसलाई आफ्नो अन्तरमनसँग भेटघाट गर्ने, पुराना स्मृतिहरूलाई सुमसुम्याउने र आफूले आफैँलाई चिन्ने एउटा सुन्दर अवसरका रूपमा मनाऔँ।
तपाईंको शनिबार साहित्यिक र सुखद रहोस्!
