शनिबारको बिहान अरू दिनभन्दा केही शान्त हुन्छ। सहरका सडकहरूमा गाडीको हतारो अलि कम हुन्छ, र मानिसहरूका आँखामा कार्यलय दौडिने छटपटी हुँदैन। तर, गोपीनाथको जीवनमा भने शनिबार र आइतबारको कुनै भिन्नता थिएन। उनी विगत तीस वर्षदेखि सहरको एउटा चोकमा पुरानो चियापसल चलाउँदै आएका थिए।
त्यो बिहान पनि साढे पाँच बजे नै गोपीनाथले आफ्नो पसलको सटर उठाए। केतलीमा पानी उम्लिँदै गर्दा बाहिर कुहिरो बिस्तारै फाट्दै थियो। चियाको सुगन्ध चोकभरि फैलिन थाल्यो।
६ नबज्दै पसलमा पहिलो ग्राहक आइपुगे— रमेशबाबु। रमेशबाबु अवकाशप्राप्त सरकारी कर्मचारी थिए। सधैँझैँ उनले पत्रिका उठाए, चियाको सुरुर्की लिए र लामो सुस्केरा हाले।
"गोपी दाइ, आजको पत्रिका त हेरीसाध्य छैन," रमेशबाबुले चियाको कप टेबलमा राख्दै भने, "जता हेर्यो, त्यतै दुर्घटना, महँगी, र विवाद मात्रै छ। संसार कता जान लागेको हो, बुझ्नै सकिँदैन।"
गोपीनाथले मुस्कुराउँदै अर्को कपमा चिया छाने र भने, "रमेशबाबु, पत्रिकाले सहरको एउटा पाटो मात्र देखाउँछ। यो संसार उति विघ्न खराब पनि छैन, जति खबरहरूमा देखिन्छ।"
उनीहरूको कुराकानी चल्दै गर्दा एउटा कुनामा बसेका युवकले आफ्नो ल्यापटप बन्द गरे। उनको अनुहारमा गहिरो थकान र निराशा प्रस्ट देखिन्थ्यो। ती थिए सुशान्त— एउटा आईटी कम्पनीमा काम गर्ने इन्जिनियर। उनी रातभरिको ‘शिफ्ट’ सकिएर घर फर्कने तरखरमा थिए।
सुशान्तले आफ्नो रित्तो चियाकप हेर्दै भने, "गोपी दाइ, रमेशबाबुले ठिकै भन्नुभएको हो। यो सहरमा अब शून्यता बाहेक केही छैन। मानिसहरू मेसिन जस्ता भएका छन्। यहाँ कसैलाई कसैको मतलब छैन। म दिनरात काम गर्छु, तर लाग्छ, म केवल एउटा रित्तो कप जस्तै हुँ, जसमा भित्र केही छैन।"
पसलमा केही क्षण सन्नाटा छायो। गोपीनाथले सुशान्तको अगाडि गएर उनको रित्तो कपमा थोरै तातो पानी हालिदिए र कपलाई हल्लाएर गिलासमा फ्याँकिदिए।
"सुशान्त बाबु," गोपीनाथले भद्र स्वरमा भने, "यो कप रित्तो थियो, त्यसैले यसमा अलिकति फोहोर जमेको देखियो। मैले तातो पानीले पखालेर यसलाई फेरि सफा बनाएँ। हाम्रो जीवन पनि त्यस्तै हो। जब हामी धेरै थाक्छौँ वा सहरको भीडमा हराउँछौँ, हाम्रो मनमा निराशाको फोहोर जम्न थाल्छ। तर यसको मतलब यो होइन कि कप सधैँका लागि काम नलाग्ने भयो।"
गोपीनाथले भान्साबाट ताजा, अदुवा र अलैँची हालेको तातो चिया ल्याएर सुशान्तको कपमा भरिदिए। चियाको बाफले सुशान्तको चश्माका सिसाहरू कुहिरो जस्तै छोपिए।
"हेर बाबु, तिमीले रातभरि काम गर्यौ, ताकि कसैको बन्द भएको वेबसाइट चलोस् वा कसैको अनलाइन काम नरोकियोस्। रमेशबाबुले देशको सेवामा जीवन बिताउनुभयो। र मैले यो चिया पकाएँ, ताकि बिहानै उठ्नेहरूले एउटा न्यानो सुरुवात पाऊन्। हामी कोही पनि बेकार छैनौँ," गोपीनाथले थपे, "यो सहर निष्ठुरी देखिन सक्छ, तर यसलाई चलाउने हाम्रै साना-साना प्रयास र आत्मीयताले त हो।"
गोपीनाथका कुरा सुनेर रमेशबाबुले चश्मा मिलाउँदै टाउको हल्लाए। सुशान्तले चियाको पहिलो घुट्को लिए। अदुवाको स्वाद र गोपीनाथका शब्दले उनको मस्तिष्कमा एउटा नयाँ ऊर्जा सञ्चार गर्यो। उनले विन्डोज बाहिर हेरे— सडकमा घामका पहिलो किरणहरू आइसकेका थिए। एकजना आमा आफ्नो सानो बच्चालाई डोर्याउँदै स्कुल लैजाँदै थिइन्, र पर एउटा कुकुरले आफ्नो मालिकलाई देखेर पुच्छर हल्लाइरहेको थियो।
सुशान्तलाई महसुस भयो— सहर साँच्चै नै कुरुप मात्र थिएन। त्यहाँ भित्रभित्रै जीवन, प्रेम र आशाका पालुवाहरू पनि पलाएका थिए, जसलाई उसले निराशाको चश्माले गर्दा देख्न सकेको थिएन।
चिया सकिएपछि सुशान्तले पैसा तिरे र ब्याग काँधमा हाले। यसपटक उनको अनुहारमा थकान थिएन, एउटा मिठो मुस्कान थियो।
"धन्यवाद गोपी दाइ, आज चियाले मात्र होइन, तपाईंको कुराले मेरो मन पनि ब्युँझियो," सुशान्तले भने।
सहर ब्युँझिसकेको थियो। सडकमा चहलपहल बढ्दै थियो। गोपीनाथले मुस्कुराउँदै अर्को रित्तो कप उठाए र त्यसलाई सफा गर्न थाले— नयाँ आशा र नयाँ कथा भर्नका लागि।
