डिजिटल शान्ति: एउटा शनिबारको कथा

घामको झुल्कासँगै शनिबारको बिहान अलि सुस्त र आलास्यपूर्ण रूपमा सुरु हुन्छ। हप्ताभरिको दौडधुप, कम्प्युटरका निरन्तर बज्ने नोटिफिकेसन र अनलाइन बैठकहरूको थकान बिसाउने एकमात्र दिन-शनिबार।

काठमाडौँको एउटा सानो कोठामा बसेर समीरले आफ्नो ल्यापटप खोले। हप्ताभरि अनलाइन समाचार, सोसल मिडियाका फिड र विभिन्न डिजिटल जिम्मेवारीहरूमा अल्झिरहने समीरका लागि शनिबार पनि अनलाइनको दुनियाँबाट पूर्ण रूपमा अलग हुन कठिन थियो। तर आजको शनिबार भने अलि फरक महसुस भइरहेको थियो।

समीरले आफ्नो स्क्रिनमा एउटा पुरानो इमेल फोल्डर खोले, जहाँ उनले 'पछि पढौँला' भनेर साँचिएका अनलाइन साहित्य र कथाहरू थिए। अनलाइनको दुनियाँ सधैँ हतारो, भाइरल ट्रेन्ड र होहल्लाले भरिएको हुन्छ भन्ने छाप छ। तर समीरले महसुस गरे—यदि सही ठाउँ र तरिका खोज्ने हो भने यो अनलाइन सागरभित्रै पनि शान्तिका साना टापुहरू भेटिन्छन्।

उनले अनलाइनमै एउटा अनौपचारिक जुम (Zoom) भर्चुअल बैठक जोडे, जहाँ देश-विदेशका साथीहरू हरेक शनिबार बिहान एक घण्टा साहित्य, कविता र जिन्दगीका अनुभव साटासाट गर्न भेला हुन्थे। न कुनै औपचारिक पोशाकको बन्धन, न कुनै ठूलो एजेण्डा। चियाको कप हातमा लिएर स्क्रिनमा मुस्कुराइरहेका अनुहारहरू देख्दा समीरलाई लाग्यो—प्रविधिले मानिसहरूलाई भौतिक रूपमा टाढा त बनाएको छ, तर मन मिल्यो भने यही अनलाइनले नै दूरदराजका भावनाहरूलाई जोड्ने पुल पनि बनाइदिँदो रहेछ।

कतिपयलाई लाग्छ, शनिबार भनेको प्रविधिबाट पूर्णतः 'अफलाइन' हुने दिन हो। तर समीरका लागि भने आजको अनलाइन बसाइ कुनै बोझ वा मानसिक थकान थिएन। यो त हप्ताभरिका हलचलबाट टाढा रहेर अनलाइनकै माध्यमबाट सिर्जनात्मकता, पठन संस्कृति र आत्मीयता खोज्ने एउटा शान्त चौतारी बनेको थियो।

भर्चुअल भेटघाट सकिएपछि समीरले मुस्कुराउँदै ल्यापटपको स्क्रिन बन्द गरे र झ्यालबाट बाहिर चम्किरहेको पारिलो घामतिर हेरे। अनलाइनको त्यो चिसो स्क्रिनभित्र पनि शनिबारको न्यानोपन र जीवनको जीवन्तता यसरी नै छल्किएको थियो।